Copyright © 2017      Ontwerp en fotografie: Paul
Home
Home
Contact met Sharlih

 

Dit is geen verzonnen verhaal en angst is lang mijn vijand geweest. Ziekte, verlies en dood hebben me gedwongen mijn angsten onder ogen te zien.  Ontzag en dankbaarheid is gebleven voor wat zich toen openbaarde.

 

Wat is angst eigenlijk? Is het een gevoel, een gedachte, een sensatie of bestaat hij uit onze verbeelding? Ik heb het hier over psychologische angst en niet over de ingeprogrammeerde reactie op daadwerkelijk gevaar die nodig is om het lichaam in stand te houden. In die zin is het een oerinstinct dat nuttig is en het lichaam in een verhoogde staat van paraatheid brengt als het echt nodig is om te vluchten, te vechten of te bevriezen. Tegenwoordig komt het niet zo heel vaak meer voor dat we in levensgevaar verkeren, ook al blijft het lichaam een kwetsbaar organisme.

Het is ook meer een wetenschap dan een angst dat we snel een brandend huis moeten verlaten en niet op een autosnelweg moeten gaan picknicken.

 

Hoe komt het dan dat we vaak vol zorgen en angstig door het leven gaan, terwijl er van acuut gevaar geen sprake is? Onbehaaglijke gevoelens kunnen zomaar zonder aanwijsbare reden de kop opsteken, zelfs als we veilig in ons bed liggen. Iedereen is wel ergens bang voor, bijvoorbeeld de angst om alleen te zijn, de angst om niet goed genoeg te zijn of de angst voor verlies, ziekte, pijn of   dood - niemand ontkomt er in meer of mindere mate aan. De angst om de controle te verliezen komt ook veel voor.

Al deze angsten kunnen ziekelijke vormen aannemen. Van dwangmatig handelen tot aan levensbeperkende fobieën. Angst voor de angst. Zo kunnen we behoorlijk gebukt gaan onder nervositeit, zorgen, angsten en paniekaanvallen.

 

Angst, oorspronkelijk bedoeld om ons leven te redden is nu onze vijand geworden en lijkt ons leven te beheersen en te bedreigen. Wie ooit wel eens een paniekaanval heeft gehad weet wat hier bedoeld wordt. De lichamelijke verschijnselen kunnen zo hevig zijn dat het echt lijkt of je dood gaat. Geen wonder dat iedereen allerlei strategieën bedenkt om angstige gevoelens uit de weg te gaan. Dat is in onze kindertijd al begonnen, toen ons aangeleerd werd dat we losstaande tijdsgebonden wezentjes waren - alleen in een gevaarlijke wereld. Dat onbestemde eenzame gevoel heeft ons nooit meer verlaten. We probeerden het gemis van de vergeten eenheid op te vullen met relaties, werk, status, de zoektocht naar God , vrijheid en geluk. Allemaal dingen buiten onszelf.

 

Afhankelijk van onze opvoeders, religie en cultuur werd angst ook gebruikt om ons eronder te houden. Emotioneel waren we nog niet volwassen genoeg om alles te verwerken wat er op ons afkwam. Met die erfenis zitten we nu nog steeds; de kinderlijke angsten zijn vervangen door andere angsten, maar het mechanisme om ze te verdringen en te onderdrukken of er voor weg te lopen is niet veranderd. We gaan nog steeds onprettige gevoelens uit de weg. Zo is er in de loop der tijd steeds meer bijgekomen wat we niet onder ogen willen zien, bijvoorbeeld boosheid of verdriet. Dit kunnen we een hele tijd volhouden, maar zo werken al die opgekropte emoties niet. Het is energie die wil stromen, gevoeld, gezien en bevrijd wil worden. Als angst door het denken gevangen wordt gehouden, maken we hem alleen maar sterker, met als resultaat dat we hem onbewust op van alles en nog wat projecteren. Het is een negatieve, samengebalde klomp energie geworden die we altijd met ons meedragen en die als een molensteen om ons nekje hangt. Als we even niets te doen hebben of alleen zijn kan hij op de meest onverwachte momenten de kop opsteken.Van gespannenheid tot doodsangst. Heel vervelend en we snappen maar niet waar hij vandaan komt.

Hoe maken we angst weer tot een vriend, een helper die ons dichter bij ons zelf, onze ware natuur brengt?

Het maakt niet uit van welke angst we last hebben, in feite zijn we bang voor ons eigen gevoel.

We hebben geleerd onprettige gevoelens te mijden. Dat angstige gevoel staat niet op zichzelf, maar wordt veroorzaakt door gedachten die bewust of onbewust zijn vastgekoppeld aan een - nare of schokkende - gebeurtenis uit het verleden of in de toekomst.

Het is logisch dat er angst opkomt als we te horen krijgen  dat we ernstig ziek zijn en elk moment het laatste kan zijn. De dood is immers het ultieme controle-verlies.

Maar juist als je hopeloos bent is het belangrijk de confrontatie met de angst aan te gaan. Wat hebben we te verliezen als we niet lang meer te leven hebben?

Laat  angst een poort zijn naar een diepere onsterfelijke dimensie in jezelf.

Durf je oog in oog te staan met deze basale angst? Kun je zijn volle omvang - puur de rauwe lichamelijke sensatie doorvoelen - zonder het denken, het verhaal, de oorzaak er bij te halen?

Dan bevrijdt de angst zichzelf en vallen andere belemmeringen ook weg.

Het is alleen maar energie die wil stromen.

Hoe erger de angst is die we kunnen toelaten, hoe dieper en blijvender de bevrijding is.

Het is geen prettige sensatie en het lichaam kan heel heftig reageren met hartkloppingen, zweten schudden of verstijven.

Je kunt het gevoel hebben dat je dood gaat, dat je dit niet aan kan.

Wees dan bereid om dood te gaan, laat alles maar over je heen komen.

Geef je over, doe niets, denk er niet over na - voel alleen maar.

Dan zal je zien dat iets in jou er los van komt te staan.

Je ontdekt dan je stille onveranderlijke aanwezigheid die getuige is van het hele gebeuren.

En iets waar je getuige van bent kun je nooit zijn. Jij bent dus niet de angst.

Door die verschuiving van perspectief ben je je bewust geworden van de ruimte die oneindig en onbegrensd is.

In die open ruimte – die je zelf bent - is plaats voor elke emotie, gebeurtenis of gedachte.

Als je je niet verzet kan het leven – dat je zelf bent en dat ook je lichaam in leven houdt – weer vrij stromen.

 

Zelfs als ons lichaam bedreigd wordt door ziekte of ouderdom zal ons onveranderlijke stralende Zelf  nooit verloren gaan. Het was er al voor we een vorm/lichaam kregen en het zal er zijn als we het lichaam achterlaten. Door de angst voor verlies en de dood te omarmen kom je bij je onsterfelijke essentie. Hij was al die tijd verborgen onder een berg opgekropte emoties en aangenomen concepten.

Wat houdt je nog tegen om die schat te ontdekken?!

Terug naar startpagina

Home